Σπουδαίες εφευρέσεις που δημιουργήθηκαν κατά λάθος

Η ζωή μας πλαισιώνεται από διάφορες φαινομενικά «αποτυχίες», αναγκάζοντας μας έτσι να αλλάξουμε σχέδια καθώς οι προσδοκίες που είχαμε δεν μας έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η απόλυτη αποτυχία που νομίζαμε ότι μας συνέβη καταλήγει στην απόλυτη επιτυχία όπως μεγαλοπρεπείς δημιουργίες;
Ακολουθούν πέντε τυχαίες ανακαλύψεις που χρησιμοποιούνται σχεδόν καθημερινά στις ζωές των ανθρώπων.

Φούρνος μικροκυμάτων
Η θέρμανση τροφίμων από ακτινοβολία μικροκυμάτων ανακαλύφθηκε τυχαία την δεκαετία του 1940. Ο Percy Spencer, ένας αυτοδίδακτος μηχανικός έφτιαχνε τα ραντάρ ως, εργαζόμενος της εταιρίας Raytheon. Καθώς εργαζόταν σε ένα ενεργοποιημένο ραντάρ παρατήρησε πως μία σοκολάτα που είχε στην τσέπη του άρχισε να λιώνει. Το ραντάρ είχε λιώσει την σοκολάτα μέσω μικροκυμάτων. Το πρώτο τρόφιμο που ετοιμάστηκε εκούσια με μικροκύματα από τον Spencer ήταν ποπ κορν. Στις 8 Οκτωβρίου 1945 η Raytheon συμπλήρωσε μία πατέντα για την μέθοδο προετοιμασίας φαγητού του Spencer. Το 1947,η εταιρεία κατασκεύασε το Radarange, τον πρώτο φούρνο μικροκυμάτων στον κόσμο. Είχε περίπου 1,8 μέτρα ύψος, ζύγιζε 340 κιλά και στοίχιζε περίπου 5,000 δολάρια. Το πρώτο εμπορικό μοντέλο κατασκευάστηκε το 1954. Το μοντέλο αυτό κατανάλωνε 1600 Watt και στοίχιζε 2000-3000 δολάρια.

 

Corn flakes
Το 1894 ο γιατρός John Harvey Kellogg που εργαζόταν στo  Battle Creek Sanitarium του Michigan, χρησιμοποίησε κάποιες συνταγές σαν μέρος μιας σκληρής δίαιτας των ασθενών του. Η ιδέα για τα κορν φλέικς ξεκίνησε από ατύχημα όταν ο γιατρός και ο αδερφός του άφησαν το μαγειρεμένο σιτάρι να καθίσει και έφυγαν για να ασχοληθούν με κάποια θέματα του Sanitarium. Όταν επέστρεψαν διαπίστωσαν ότι το σιτάρι είχε μπαγιατέψει, αλλά καθώς είχαν πολύ αυστηρό προϋπολογισμό αποφάσισαν να πιέσουν το ζυμάρι με πλάστες για να φτιάξουν φύλλα ζύμης. Προς έκπληξή τους διαπίστωσαν ότι αντί για φύλλα δημιουργούνταν νιφάδες τις οποίες έψησαν και σέρβιραν στους ασθενείς. Οι νιφάδες ήταν πολύ δημοφιλείς στους ασθενείς και έτσι οι αδερφοί πειραματίστηκαν και με νιφάδες άλλων δημητριακών. Το 1906 ο Will Keith Kellogg αποφάσισε να βγάλει το προϊόν στην αγορά (Kellogg’s). Για να το κάνει πιο φιλικό προς ένα μεγάλο καταναλωτικό κοινό προσέθεσε ζάχαρη κι αυτός ήταν ένας λόγος που τσακώθηκε με τον αδερφό του.


Βιάγκρα

Το περίφημο αντρικό «τονωτικό» σκεύασμα κατασκευάστηκε αρχικά ως θεραπεία της κυνάγχης από δύο ερευνητές της Pfizer στη δεκαετία του ’80. Στις παρενέργειες του φαρμάκου παρατηρούνταν η παρατεταμένη στύση, την ίδια ώρα που το χάπι δεν ήταν αποτελεσματικό για τον σκοπό που είχε αναπτυχθεί. Κι έτσι εγκαταλείφθηκαν οι δοκιμές του. Όταν αργότερα η συζήτηση έπεσε στη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας, κάποιος θυμήθηκε το αποτυχημένο σκεύασμα και τις λαμπρές του παρενέργειες. Το 1998 το Viagra κυκλοφόρησε στην αγορά με τη νέα του πλέον λειτουργία.

 

Ζαχαρίνη
Όταν ο Κωνσταντίνος Φάλμπεργκ, που εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο John Hopkins, δεν τήρησε τους κανόνες υγιεινής, ανακαλύφθηκε το τεχνητό γλυκαντικό που δεν παχαίνει, η ζαχαρίνη. Το 1879 ο Φάλμπεργκ, ενώ ασχολούνταν με διάφορες χημικές αντιδράσεις, έκανε ένα διάλειμμα για φαγητό. Αμέλησε όμως να πλύνει τα χέρια του. Ως αποτέλεσμα το ψωμί του ήταν ιδιαίτερα γλυκό, καθώς απορρόφησε τις χημικές ουσίες από το χέρι του. Πέντε χρόνια αργότερα ο Φάλμπεργκ κατοχύρωσε την πατέντα και ξεκίνησε την μαζική παραγωγή της ζαχαρίνης. Δεν έγινε όμως διάσημη, μέχρι το 1970 που χρησιμοποιήθηκε στα διαιτητικά αναψυκτικά.


Πατατάκια
Η ιδιοτροπία ενός πελάτη του εστιατορίου Moon’s Lake House στη Νέα Υόρκη, ήταν αρκετή για να ανακαλυφθεί το 1853 ένα προϊόν που καταναλώνονται παγκόσμια αρκετοί τόνοι κάθε μέρα… τα πατατάκια! Αγανακτισμένος ο chef George Crum, με έναν πελάτη που επέστρεφε επανειλημμένα τις τηγανητές πατάτες που του είχαν σερβίρει καθώς όπως ισχυριζόταν «ήταν άψητες και όχι αρκετά τραγανές», τεμάχισε τις πατάτες όσο λεπτότερες φέτες μπορούσε, τις τηγάνισε σε καυτό λίπος και τις περιέλουσε με αλάτι. Ο πελάτης τις λάτρεψε κι οι έγιναν γρήγορα διάσημες. Η εμπορική διάθεση των τσιπς άρχισε αμέσως, αλλά επειδή αποθηκεύονταν σε βαρέλια ή κονσέρβες, δεν διατηρούσαν την ποιότητα τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως την δεκαετία του ’20, η Λόρα Σούντερ εφηύρε την αεροστεγή σακούλα σιδερώνοντας μαζί δυο κομμάτια λαδόχαρτου. Έτσι, δόθηκε η και λύση της μακροχρόνιας συντήρησης.